ΑΡΘΡΟ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ . ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ Κ. ΤΣΙΠΡΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ. ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ Ο Κ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΕΣΕΙΣ ΑΥΤΟΙ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΑ ΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. ΜΕ ΤΗΝ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΒΕΡΗ ΑΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΑΤΕΙΧΕ ΓΙΑ ΟΣΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΥΤΟΙ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΛΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΒΟΛΕΨΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ Δ.Ν.Τ ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΠΙΣΩ ΑΥΤΟΣ ΑΝΑΛΑΒΕ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΘΥΝΗ. ΠΕΤΥΧΕ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΤΗ Ε.Ε. ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΒΑΘΟΣ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΜΟΝΟ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΑΝΑΛΑΒΕ ΤΗΝ ΕΥΘΗΝΗ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΟΙΜΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΟΤΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑ. ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΕΞΩΓΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΤΩΡΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΘΕΛΑΜΕ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΣΑΜΕ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ.

ΑΠΟ ΤΙΣ 6 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΕΣΠΑ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ
κ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ ΛΕΩΝΙΔΑ

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου δικαίως είχαν ονομαστεί ως οι κρισιμότερες της Μεταπολίτευσης. Έλαβαν χώρα μέσα σε μια κρισιμότατη οικονομική και πολιτική συγκυρία, με επιτακτική την ανάγκη ανάδειξης μιας νέας κυβέρνησης με ρόλο να λάβει άμεσες σοβαρές αποφάσεις. Και τελικά, κατέληξαν σε ένα πρωτοφανές πολιτικό σκηνικό, που περιλαμβάνει την πολυδιάσπαση, τον καταποντισμό των 2 πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων εξουσίας, τη σημαντική εκλογική άνοδο και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των άκρων, την ανάδειξη νέων πιθανών πόλων εξουσίας και τελικά φέρει μέσα του τον κίνδυνο της ακυβερνησίας.

Προσπαθώντας να αναλύσει κάποιος το μήνυμα των εκλογών, θα ήταν αφέλεια ή σκόπιμη διαστρέβλωση να αποφανθεί ότι αφορούσαν την πάλη μεταξύ ενός διπόλου τύπου «Μνημόνιο ή Αντι-μνημόνιο» ή «δεξιά-αριστερά» ή ότι γενικά υπήρχαν δύο στρατόπεδα από τα οποία το ένα θα ήταν νικητής. Δεν υπήρχαν δίπολα σε αυτές τις εκλογές γιατί δεν εκφράστηκαν από το εκλογικό αποτέλεσμα ξεκάθαρες λύσεις για τη Χώρα που θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν η μια στην άλλη. Οι έρευνες κοινής γνώμης επιβεβαιώνουν αυτή την άποψη. Ο Ελληνικός Λαός είναι πιο απογοητευμένος, φοβισμένος και κουρασμένος από ποτέ. Στη συντριπτική του πλειοψηφία εξακολουθεί να θέλει την παραμονή στην ευρωζώνη, δεν την ταυτίζει όμως με τα ομολογουμένως εξοντωτικά μέτρα του Μνημονίου. Αποζητά διαθρωτικές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση και την οικονομία, δεν μπορεί να φέρει όμως άλλο το βάρος των περικοπών και των φορολογικών επιβαρύνσεων. Νιώθει ότι θέλει να παραμείνει στη σφαίρα προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να ανεχτεί όμως άλλο την ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά του.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου εκδήλωσε το θυμό, την απελπισία και τη διάθεση του να τιμωρήσει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα που έμμεσα ή άμεσα τον οδήγησε στη δεινή αυτή θέση. Και φυσικά το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα πρεπε να αιφνιδιάσει κανένα. Απλά επισημοποίησε θεσμικά αυτό που ήδη συνέβαινε στην Ελληνική κοινωνία, εκδήλωσε μια αγανάκτηση που χτιζόταν σταδιακά και σταθερά εδώ και αρκετά χρόνια.
Από την άλλη όμως το πολιτικό του περιεχόμενο των προηγούμενων εκλογών ήταν ουσιαστικά διαφορετικό από ότι παλιότερα. Δεν εκφράζει την επικυριαρχία ενός κύριου πολιτικού ρεύματος ή μιας λύσης διακυβέρνησης για τη Χώρα. Εξ ου και ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων. Εξέφρασε την αμηχανία της κοινωνίας. Την αμηχανία λόγω ενός δύσκολου παρόντος και ενός αβέβαιου μέλλοντος. Την αμηχανία επειδή έχει απογοητευτεί από το πολιτικό σύστημα το οποίο γνώριζε τόσα χρόνια. Την αμηχανία επειδή πλέον δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις διαφορές μεταξύ πολιτικών δυνάμεων που τόσα χρόνια γνώριζε ως αντίθετες. Την αμηχανία γιατί γνωρίζει ότι βρίσκεται ενώπιον ιστορικών και σε κάθε περίπτωση επώδυνων αποφάσεων και διλημμάτων που θα κρίνουν το μέλλον του για τις επόμενες δεκαετίες.
Ανέδειξε όμως και μια ιδιαίτερα σημαντική αλήθεια: πόσο απέχουν τα εύκολα λόγια από τις δύσκολες πράξεις, πόσο ευκολότερο είναι να τάζεις ανέξοδα από το να λαμβάνεις επώδυνες αποφάσεις, πόσο δύσκολο τελικά είναι για ένα κόμμα να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης σε αυτή την περίοδο. Πόσο ευκολότερο είναι να εισπράττεις ψήφο διαμαρτυρίας και αγανάκτησης από ψήφο εντολής διακυβέρνησης. Πόσο ανεπαρκείς και ανέτοιμες για την αντιμετώπιση της κατάστασης είναι οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις του τόπου.
Ο κρίσιμος όμως μήνας που διανύουμε μέχρι τη 17η Ιουνίου, θα οδηγήσει τον Ελληνικό Λαό σε εκλογές με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο και χαρακτήρα από τις προηγούμενες. Τη θέση της οργής και της αμηχανίας καταλαμβάνει η αγωνία των πολιτών για την επόμενη ημέρα. Για το πως θα διασφαλιστεί η Ευρωπαϊκή πορεία της Χώρας με ανθρώπινους και λογικούς όμως όρους, πως θα εξασφαλιστεί η περιουσία των πολιτών, πως θα προωθηθεί η παραγωγική ανάπτυξη, πως θα προστατευτούν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και κυρίως πως θα αντιμετωπιστεί άμεσα το πρόβλημα της ανεργίας.
Και ο Ελληνικός λαός πλέον θα απαιτήσει από το πολιτικό σύστημα ανανέωση, ειλικρίνεια, καθαρές και σαφείς λύσεις. Η πολιτική κουλτούρα των εύκολων υποσχέσεων, της αντιπαράθεσης για την αντιπαράθεση, του κομματικού οπαδισμού και της εκ του ασφαλούς κριτικής, είναι ξεπερασμένη και ανεπαρκής για την αντιμετώπιση των σύγχρονων δεδομένων.
Όσο όμως οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου ομφαλοσκοπούν και στρέφονται ευθυνόφοβα στην αποποίηση των ευθυνών τους, τόσο η πολιτική κρίση θα βαθαίνει. Και όσο αυτή θα βαθαίνει μαζί με την ακυβερνησία, τόσο η οικονομική κατάσταση θα γίνεται όλο και χειρότερη. Και η ανασφάλεια του λαού θα μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να στραφεί σε όλο και πιο ακραίες, δημαγωγικές και καταστροφικές λύσεις.
Το βασικό λοιπόν μήνυμα τόσο των εκλογών που έγιναν όσο και αυτών που έρχονται είναι διττό.
Πρώτον, η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα μια ισχυρή και αποφασιστική κυβέρνηση έτοιμη να προστατεύσει την κοινωνία και να την οδηγήσει με ασφάλεια και σταθερότητα μέσα στα επόμενα δύσκολα χρόνια στην έξοδο από την κρίση.
Δεύτερον, το Ελληνικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματα έχουν αυτή τη στιγμή ιστορική ευθύνη απέναντι στη Χώρα. Ευθύνη να ανανεωθούν ριζικά, να προβάλουν με ευθύτητα τις πραγματικές τους θέσεις, να δείξουν συνέπεια μεταξύ λόγων και έργων και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
Ευθύνη να κυβερνήσουν…

Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ


ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Γιάννης Τσούτσας-Κλαίρη Πάστρα: Ανίκανος ο Λουκάς Τζανής να διοικήσει το Δήμο!!!

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΡΑΚΟΥ ΣΕΙΡΑ ΕΙΧΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΟΥΤΣΑΣ ΚΑΙ Η ΚΛΑΙΡΗ ΠΑΣΤΡΑ

Πλήρης αποσύνθεση της Δημοτικής Αρχής του Λουκά Τζανή. Μετά την Μαρία Μαράκου σειρά είχαν οι γνωστοί και καταξιωμένοι Γιατροί και επί σειρά ετών Δημοτικοί Σύμβουλοι της περιοχής Γιάννης Τσούτσας και Κλαίρη Πάστρα.

Να σημειώσουμε ότι οι μέχρι στιγμής παραιτηθέντες από τη Δημοτική Αρχή ήταν βασικά κλειδιά για τη νίκη του Λουκά Τζανή στις τελευταίες Δημοτικές εκλογές. Ειδικά για τον Γιάννη Τσούτσα να θυμήσου με ότι ήταν πρώτος σε σταυρούς

Για την ακρίβεια οι 3 συγκεκριμένοι Δημοτικοί Σύμβουλοι κατέχουν το 25%!!!! των ψήφων που πήρε η Δημοτική Αρχή του Λουκά Τζανή.

Όλα αυτά μαζί με τις παραιτήσεις από διάφορες θέσεις ευθύνης (20 παραιτήσεις και πάνω) δείχνουν την ελεύθερη πτώση του Δημάρχου και της Δημοτικής του Κίνησης... Και όλα αυτά μέσα σε 2 χρόνια.....

Ακολουθούν τα αποκαλυπτικά κείμενα ανεξαρτητοποίησης των Γιάννη Τσούτσα και Κλαίρης Πάστρα:

Ο Λουκάς Τζανής "έχει χάσει την μπάλα".

Όποιος έχει ακούσει τις απέραντες ομιλίες του Δημάρχου Λουκά Τζανή καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι "έχει χάσει την μπάλα" και αδυνατεί να διοικήσει με σοβαρότητα και μεθοδικότητα τον Δήμο. Το καταλαβαίνουν ακόμα και οι πιο στενοί συνεργάτες του ακούγοντας τον Δήμαρχο να βγάζει παραληρηματικούς λόγους που δεν έχουν καμία σχέση συνήθως με το θέμα που συζητάει εκείνη την ώρα το Δημοτικό Συμβούλιο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι την στιγμή που οι Ζούπης και Κούβαρης σημείωναν ότι έστω με επιφυλάξεις θα ψηφίσουν τον Προϋπολογισμό της Δημοτικής Επιχείρησης για να μπορέσουν να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, ο Λουκάς Τζανής επιτίθετο εναντίον τους!

Κάποιοι σχολιάζουν ότι περίμενε να καταδικαστεί από το Δικαστήριο και να τεθεί σε αργία, από την μηνυτήρια αναφορά, οπότε ήταν σε εκνευρισμό. Ωστόσο, αθωώθηκε. Γιατί επομένως συνεχίζει να είναι σε εκνευρισμό; Μα είναι απλό. Η Δημοτική Επιχείρηση καταρρέει. Τα οικονομικά του Δήμου τείνουν να ξεφύγουν εντελώς. Ο Δήμος έχει αποδιορθρωθεί οργανωτικά. Η καθαριότητα έχει χειροτερέψει. Στην Δραπετσώνα όλοι φωνάζουν. Οι Δημοτικοί Σύμβουλοι του "ΚΑΛΗΜΕΡΑ" παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλον από θέσεις ευθύνης (τελευταίο παράδειγμα του Μπάμπη Μανουσιάδη), ενώ μετά την Μαρία Μαράκου φαίνεται ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να φύγουν και από την παράταξη.


Λογικό λοιπόν να έχει χάσει την ψυχραιμία του. Λογικό να επιτίθεται κατά της Αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα κατά του Ζαχαρία Ζούπη. Λογικό να αναζητεί στηρίγματα και ανάσες από πιθανούς "πρόθυμους". Δεν καταλαβαίνει όμως ότι όταν κάποιος είναι σε πτώση, τότε τον εγκαταλείπουν κι άλλοι;

«Τσιπραμμένος»!

AΣ ΔΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΨΗ.... ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙ  "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ"!!!!!!!

Ο Ζούπης με την παρέμβασή του έδειξε τον "οδικό χάρτη" αντιμετώπισης της κρίσης της Δημοτικής Επιχείρησης

Η τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου κατέληξε σε απόφαση που φαίνεται ότι μπορεί να ξεκινήσει η σταδιακή αντιμετώπιση των προβλημάτων της Δημοτικής Επιχείρησης και ιδιαίτερα το καυτό θέμα της αποπληρωμής των δεδουλευμένων των εργαζομένων. Δεν το περίμεναν πολλοί αυτό. Οι ατυχείς παρεμβάσεις του Λουκά Τζανή είχαν ξεχειλίσει το ποτήρι της οργής των εργαζομένων που δεν έβλεπαν "φως στο τούνελ".
Ωστόσο, η παρέμβαση του επικεφαλής της "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ" Ζαχαρία Ζούπη έδειξε ένα "οδικό χάρτη" αντιμετώπισης των προβλημάτων, όπως και έδειξε την βαθιά γνώση των θεμάτων εκ μέρους σε αντίθεση με τον ερασιτεχνισμό και την άγνοια εκ μέρους του Δημάρχου Λουκά Τζανή. Ασφαλώς ο Ζαχαρίας Ζούπης δεν παρέλειψε να καταγγείλει όσα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σχολίαζαν τις προηγούμενες μέρες για πιέσεις, απειλές για καταγγελίες των συμβάσεων τους, για εισαγγελικές παρεμβάσεις κ.α. Ωστόσο ο Ζαχαρίας Ζούπης δεν στάθηκε μόνο σ' αυτά, ούτε και παρασύρθηκε από το απαράδεκτο επιθετικό ύφος του Λουκά Τζανή, ο οποίος πέραν άλλων σχεδόν ανέκρινε τον Πρόεδρο των Εργαζομένων του Δήμου, όταν ο τελευταίος δήλωσε ότι το Σωματείο καλύπτει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων της Επιχείρησης (κύκλοι της Επιχείρησης διέδιδαν ότι το Σωματείο και ιδιαίτερα κάποιοι συνδικαλιστές -ποιοι άραγε;- δεν τις καλύπτουν!)
Ο Ζαχαρίας Ζούπης άρθρωσε λόγο ευθύνης κατανοώντας ότι το βασικό είναι να λυθεί το πρόβλημα. Το αστείο είναι ότι πολλοί σχολίαζαν ότι ο Λουκάς Τζανής δεν θα δεχόταν τις προτάσεις. Ωστόσο "τις προτάσεις Ζούπη" υιοθέτησε πλήρως και πρότεινε και ο Κώστας Χρονόπουλος. Έτσι το Δημοτικό Συμβούλιο έφτασε σε απόφαση που βγάζει το πρόβλημα της Επιχείρησης σε κάποιο δρόμο επίλυσης.
Αλήθεια...Ο Λουκάς Τζανής το ήθελε...;;;
Μήπως είχε συνηθίσει στο κρυφτούλι πίσω από την μη ύπαρξη διετούς προγράμματος της ΔΗΚΕΠΑ, για να ΜΗΝ δίνει ούτε ένα ευρώ όπως γινόταν τους τελευταίους δέκα μήνες;;;

Πολλοί φίλοι του Στέλιου Καζαντζίδη δήλωσαν τη στήριξή τους στον Γιάννη Διαμαντίδη.

Ο Γιάννης Διαμαντίδης ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους του Στέλιου Καζαντζίδη.
Όπως του είχε αφιερώσει ο αείμνηστος Στέλιος Καζαντζίδης στον δίσκο του "τραγουδώ":
"Φίλε Γιάννη, να ξέρεις από μένα το Στέλιο, πως αν ο τόπος μας είχε κι άλλους πολιτικούς σαν και σένα, η Ελλάδα θα είχε καλύτερη μοίρα".

Γιατί Αριστερά, γιατί ΣΥΡΙΖΑ.

Του Μπάμπη Μανουσιάδη,

Δημοτικού Σύμβουλου Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Φοιτητή του ΕΜΠ

Θυμάμαι τα εφηβικά μου χρόνια γύρω στο 2005, στα οποία το να μιλούσες για τα «πολιτικά δρώμενα» φαινόταν ενοχλητικό σε πολλούς της γενιάς μου. Είτε ασχολείσαι ή όχι με την «πολιτική» όμως, αυτή θα ασχοληθεί μαζί σου…

Να λοιπόν που φτάσαμε σε μια κρίση, σε ένα τέλμα. Τώρα πια, όλοι ασχολούνται, όλοι συζητάνε και όλοι ανοίγουν τα αυτιά τους, υποψιάζονται και ψάχνουν.

Είναι μια μεγάλη ευκαιρία λοιπόν, να αναθεωρήσουμε έννοιες, να συζητήσουμε μεταξύ μας, να καταλάβουμε ποιοι είναι οι σύμμαχοι μας και ποιοι οι εχθροί μας. Αυτό που θα λέγαμε πιο σύντομα «ανάπτυξη της ταξικής μας συνείδησης». Όχι επειδή θέλουμε, αλλά επειδή πρέπει, έτσι ώστε να επιβιώσουμε. Ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Δεν υπάρχουν, δυστυχώς, ωραίες και άσχημες ιδέες, ορθές και μη απόψεις. Υπάρχουν συμφέροντα, χρήμα, ομάδες και όλα αυτά συγκρούονται μεταξύ τους, δημιουργώντας τον λεγόμενο «συσχετισμό δυνάμεων». Δηλαδή το ποιος τελικά κέρδισε το παιχνίδι και κάνει κουμάντο. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία. Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε που ανήκουμε και κατ’ επέκταση να υπερασπιστούμε τα αληθινά δικαιώματα μας. Για παράδειγμα, όλοι οι Έλληνες έχουμε τα ίδια συμφέροντα; Ο πλούσιος μεγαλό-επιχειρηματίας και ο μεγάλο-πολιτικός της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχει  τα ίδια συμφέροντα με τον μικρό-μεσαίο εργαζόμενο Έλληνα;  Φυσικά και ΟΧΙ. Πιο πολλά κοινά συμφέροντα έχει ο εργαζόμενος Έλληνας με τον εργαζόμενο Άγγλο, Γάλλο, Αιγύπτιο, Τούρκο κ.τ.λ.  

Οπότε, το ζήτημα των εκλογών, δεν είναι μόνο ζήτημα ρομαντικών απόψεων και αντιπαραθέσεων και εύρεσης της «καλύτερης άποψης». Είναι ζήτημα δικαιοσύνης πάνω απ’ όλα και είναι και ζήτημα ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ. Ο λαός πρέπει να βρει τελικά από ποιον εκφράζονται τα συμφέροντα του, ακόμα καλύτερα να τα εκφράσει ο ίδιος και αυτό θα το κάνει γιατί έτσι είναι το δίκαιο. Ο λαός παράγει τον πλούτο γύρω μας, άρα αυτός πρέπει να τον απολαμβάνει, τα δικά του συμφέροντα πρέπει να επικρατούν. Κάποιος θα με ρωτήσει: Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι η αριστερά εκφράζει τον λαό; 

Και απαντώ σαν Μπάμπης: Η λειτουργία της αριστεράς, η δομή της, οι στόχοι της και οι δράσεις της το αποδεικνύουν. 

Πως μπορεί ένας τραπεζίτης, ένας άνθρωπος που είναι μέσα στα επιχειρηματικά λόμπυ, έχει μετοχές αυτός και οι φίλοι του σε μεγάλους κολοσσούς (όπως είναι τα περισσότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και όχι μόνο) να εκπροσωπήσουν τον λαό; Αφού τα δικά τους συμφέροντα είναι ενάντια στα συμφέροντα του λαού. Το μόνο που περιμένουν είναι να έχουν την εξουσία ώστε να υπογράφουν συμβάσεις που τους βολεύουν, να χαρίζουν τα χρέη στις επιχειρήσεις και να χρηματοδοτούν συνέχεια τις τράπεζες τους. Αυτό γίνεται τόσα χρόνια και αυτό θα συνεχιστεί αν βγουν ξανά στην κυβέρνηση (με ρουσφέτια και πολιτική παραπλάνηση βέβαια) οι ίδιοι κύκλοι. 

Η αριστερά αντιθέτως, παρά τα προβλήματα της, αποτελείται από ανθρώπους απλούς. Όσο και να προσπαθούν να πείσουν τα διάφορα παπαγαλάκια το αντίθετο, οι αριστεροί είναι στους δρόμους και τρέχουν. Δεν είναι μόνο σε γραφεία, ούτε σε καφετέριες αραγμένοι, ούτε σε πολυτελή ξενοδοχεία. Είναι στις πορείες, είναι σε χώρους δουλειάς προστατεύοντας εργαζόμενους, είναι σε χώρους που αδικούνται άνθρωποι και λείπει η ανθρωπιά. Οι βουλευτές και τα στελέχη της αριστεράς είναι άνθρωποι που έχουν κάνει χιλιόμετρα στους δρόμους, έχουν χάσει χιλιάδες ώρες σε συνελεύσεις, έχουν ξοδέψει άπειρο χρόνο από την προσωπική τους γαλήνη και από τον προσωπικό τους χρόνο για να πολεμούν για το μεράκι τους, για τον διπλανό, για τον συνάνθρωπο. Έχουν συνεχή παρουσία ετών στα δρώμενα και η απόκτηση κάποιου αξιώματος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα φυσικό αποτέλεσμα και ένα μεγάλο χρέος με ευθύνες, όχι προκαθορισμένη εκλογή ούτε πολιτική καριέρα. Αλλά και τα υπόλοιπα μέλη συμμετέχουν στις αποφάσεις και σε μια συνεχή διαμόρφωση ιδεών μέσα από συζητήσεις, εκδηλώσεις και πολιτικές κινήσεις. Άρα μιλάμε για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, ο οποίος περιλαμβάνει κόπο, κούραση, ευτυχώς όμως και ψυχική δικαίωση. Έναν τρόπο ζωής που δεν περιέχει ούτε «πεφωτισμένους» εκπροσώπους, ούτε αριστοκρατίες, αλλά ταπεινούς αγωνιστές και συλλογικότητες. Έναν τρόπο με συμμετοχή, συνεργασία και συνεχή δράση. Γι αυτό τον λόγο, η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να εκφράσει τον λαό. Γιατί δημιουργεί δίκτυα στα οποία Ο ΙΔΙΟΣ ο λαός συμμετέχει, δεν τα επιλέγει απλά ως πολιτική κατεύθυνση.

Και η αριστερά αυτή και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ριζοσπαστική, γιατί προτείνει ουσιαστικές λύσεις η οποίες δεν λύνουν προσωρινά προβλήματα, ούτε προσπαθούν να συμβιβάσουν καταστάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για αναδιανομή του πλούτου, όχι απλά να παρακαλέσουμε τις «φιλεύσπλαχνες» εταιρίες να μας δώσουν ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω. Και όποιος νομίζει ότι δεν μπορούμε σαν κράτη και σαν λαοί να εκβιάσουμε αυτό το οικονομικό σύστημα, τότε ας καθίσει στον καναπέ του με τα 200 ευρώ και να πει και ευχαριστώ. Φυσικά όμως και μπορούμε να εκβιάσουμε και να πιέσουμε. Το αποδεικνύουν οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, οι κατακτήσεις του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος σε όλη τη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας. Το αποδεικνύουν ιστορικά γεγονότα, τα οποία κατέκτησαν δικαιώματα που ούτε τα φανταζόταν ο κόσμος τότε. Γιατί όχι και τώρα; Τι άλλαξε; Αφού εμείς, ο λαός παράγει. Εμείς βάζουμε τις βίδες, εμείς σπουδάζουμε και γινόμαστε μηχανικοί, γιατροί κ.τ.λ.